Η ΑΕΚ περνάει ξεκάθαρα μια περίοδο ντεφορμαρίσματος. Μόνο που όσα βλέπουμε τελευταία δεν προέκυψαν ξαφνικά. Τα σημάδια υπήρχαν και, για όποιον ήθελε να τα δει, ήταν αρκετά ξεκάθαρα.
Από το τέλος του καλοκαιριού είχα γράψει ότι δεν πρέπει να περιμένουμε πορεία αντίστοιχη της περσινής. Δεν γίνεται να ανεβάζεις τόσο πολύ τον πήχη, να μιλάς για Champions League με ρόστερ επιπέδου Conference και να θεωρείς δεδομένο ότι θα επαναλάβεις όσα πέτυχες την προηγούμενη χρονιά. Ειδικά όταν οι απαιτήσεις έχουν μεγαλώσει, οι αντίπαλοι είναι πιο υποψιασμένοι και οι εγχώριοι διεκδικητές του τίτλου εμφανίζονται ακόμη πιο διψασμένοι. Ο ένας μάλιστα δείχνει να το κυνηγάει με λύσσα, εντός κι εκτός γραμμών.
Δεν είναι τόσο περίπλοκο το ποδόσφαιρο. Σήμερα υπάρχουν άπειρα δεδομένα για την ποιότητα των ρόστερ, το επίπεδο των αντιπάλων, τις οικονομικές δυνατότητες και τις πραγματικές απαιτήσεις κάθε διοργάνωσης. Το δύσκολο, απ’ ό,τι φαίνεται, είναι να αποδεχτούμε ότι επειδή κάτι καταφέραμε πέρυσι, δεν σημαίνει πως θα το επαναλαμβάνουμε κάθε χρόνο, ανεξάρτητα από τις συνθήκες.
Τα προβλήματα δεν είναι καινούργια
Η ΑΕΚ μεσοαμυντικά είναι μια μέτρια ομάδα. Και δεν έγινε σήμερα. Είναι μια αδυναμία που εμφανίζεται εδώ και αρκετές σεζόν, ανεξάρτητα από πρόσωπα και προπονητές. Μπορεί να καλυφθεί για κάποια διαστήματα, αλλά όταν ανεβαίνει το επίπεδο δυσκολίας, βγαίνει ξανά στην επιφάνεια.
Υπάρχει όμως και το θέμα του Νίκολιτς.
Ο προπονητής που πέρυσι έδειχνε να βρίσκει λύσεις σχεδόν σε κάθε πρόβλημα, με συνέπεια, λογική και ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο, φέτος έχει μπερδέψει αρκετά τα πράγματα. Αρκεί να συγκρίνει κανείς τις επιλογές του στα τρία τελευταία παιχνίδια. Μια ο Αριάγκα, μετά ο Βίντα, τώρα ο Γκεοργκίεφ.
Συνεχείς αλλαγές, διαφορετικές επιλογές, ελάχιστη συνοχή. Πώς να αποκτήσει αυτοματισμούς και σταθερότητα μια άμυνα όταν αλλάζουν διαρκώς τα πρόσωπα και οι ρόλοι της;
Ο Νίκολιτς έχει ασφαλώς το μερίδιο ευθύνης του. Όπως είχε πάρει τα εύσημα για την περσινή διαχείριση, έτσι πρέπει να δεχτεί και την κριτική για τη φετινή.
Η απάντηση πρέπει να δοθεί τον Ιανουάριο
Το να καθόμαστε να κλαίμε πάνω από κάθε χαμένο βαθμό δεν οδηγεί πουθενά. Το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να μεγαλώνουμε την εσωστρέφεια.
Η ομάδα χρειάζεται συγκεκριμένες κινήσεις. Δεξί μπακ, στόπερ και ένα κανονικό εξάρι. Τρεις θέσεις στις οποίες πρέπει να υπάρξει ουσιαστική ενίσχυση τον Ιανουάριο, με ποδοσφαιριστές που θα ανεβάσουν πραγματικά το επίπεδο και όχι απλώς θα συμπληρώσουν το ρόστερ.
Παράλληλα, χρειάζεται να ξεκαθαρίσουν οι προτεραιότητες. Να ζυγιστούν σωστά οι στόχοι, να εκτιμηθούν οι πραγματικές δυνατότητες και να γίνει ένα αγωνιστικό reset. Με καθαρό μυαλό και χωρίς να κυνηγάμε τα πάντα με τον ίδιο τρόπο, σαν να διαθέτουμε ανεξάντλητες λύσεις.
Και κάτι τελευταίο, που προσωπικά με ενοχλεί αρκετά. Το υπερβολικό χάιδεμα των ποδοσφαιριστών.
Η στήριξη είναι απαραίτητη, αλλά δεν μπορεί να μετατρέπεται σε διαρκή απαλλαγή από τις ευθύνες. Ο ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ πρέπει να αισθάνεται την πίεση, να καταλαβαίνει τις απαιτήσεις και να νιώθει την υποχρέωση απέναντι στην ομάδα και στον κόσμο της. Όπως ακριβώς συμβαίνει στα εντός έδρας παιχνίδια, όπου η εξέδρα απαιτεί και οι παίκτες γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει χώρος για χαλαρότητα.
Η ΑΕΚ δεν έχει ανάγκη ούτε από καταστροφολογία ούτε από ωραιοποίηση της κατάστασης. Έχει ανάγκη από σωστές αποφάσεις, ενίσχυση εκεί που πονάει και επιστροφή στη λογική που την έκανε ανταγωνιστική.
Φτιάξτε το. Όσο είναι καιρός.
